Ongebrande noten: Gezond en lekker!

Nootjes zijn een goede keuze als gezonde vetverbrander en tussendoortje. Steeds meer mensen ontdekken dat ze voedzaam en lekker zijn. En dan hebben we het niet over borrelnootjes maar over de natuurlijke variant: ongebrand en ongezouten. Walnoten, amandelen, pistachenoten, hazelnoten, paranoten, keuze genoeg! Uiteraard alleen als je geen notenallergie hebt. Noten zitten boordevol gezonde ingrediënten, zijn glutenvrij en een goede bron van eiwitten/proteïne, mineralen en gezonde vetten. Omdat ze zeer calorierijk zijn, is het verstandig om niet iedere dag een zakje leeg te eten, maar je bijvoorbeeld te beperken tot één handje (ca. 30 gram) per dag.

Verlies je vetreserves met noten

De reden dat noten goed in het 3Care programma passen, is vanwege het feit dat ze vol met gezonde meervoudig onverzadigde vetzuren zitten. Deze vetzuren reguleren je bloedsuikerspiegel waardoor je honger snel stilt en niet naar ongezonde suikerrijke producten neigt. Je zit relatief snel vol van een handje noten en je krijgt er veel vezels en voedingswaarde voor terug. Een handje noten is een handje vol gezonde vetten, eiwitten, vezels en vitamines B1, B2, B6 en E en de mineralen foliumzuur, magnesium, calcium, zink, kalium en selenium. Supergezond dus.

Ongebrande noten houden ontstekingen op afstand

Tenminste 5 keer per week een handje (30 gram) ongebrande noten werd door onderzoekers in een studie met meer dan 5.000 mensen in verband gebracht met een gunstig ontstekingsremmend profiel (Yu et al., 2016). Al eerder brachten onderzoekers (Walter Willet) publicaties uit waaruit het verband bleek tussen consumptie van ongebrande noten en een verminderd risico op hart- en vaataandoeningen en diabetes type 2. Regelmatig 30 gram noten als vervanger van vlees is dus gezond en heilzaam.

noten

Bron: Yu, Z., Malik, V. S., Keum, N., Hu, F. B., Giovannucci, E. L., Stampfer, M. J., … Bao, Y. (2016). Associations between nut consumption and inflammatory biomarkers. The American Journal of Clinical Nutrition, 104(3), 722–8. http://doi.org/10.3945/ajcn.116.134205